Dziura w mózgu

Nie pamiętam moich pierwszych imienin - prawdopodobnie były obchodzone we Wrocławiu, w domu mojej babci Stasi i cioci Anki. Te obie panie miały prawdziwego fiolka na moim punkcie, starały się bardzo zastąpić mi rodziców, którzy właśnie wtedy byli bardzo zajęci ciążą i porodem i kolejnym rodzicielstwem....przychodził na świat mój brat Jurek, bardzo słaby, mama była także niezbyt silna, a ja bardzo wymagająca, sprytna blondynka , kręcone włosy i charakterek, pierwsze dziecko, pierwsza wnuczka, gaduła, wymagająca dużej uwagi non-stop...Opuściłam Kamienna Góra i wylądowałam we Wrocławiu, w pięknym dużym mieszkaniu z fortepianem i deska kreślarską, pięknymi meblami, miedzianymi kranami i rurami, dwoma balkonami, parkietem i posadzka „z nieba”. Piecami z holenderskich kafli.....wszystko to było bardzo solidnie wykonanie, żadna cegła nie była uszkodzona w „naszej” klatce schodowej, ale po podwórku i w piwnicy biegały szczury wielkości kotów.....

Babia dbała o moje stroje, szyła i robiła na drutach czy szydełku piękne kreacje, obowiązkowo nosiłam rękawiczki i torebkę, nie bawiłam się z „tą chołotą” z kamienicy, ani z podwórka. Miałam jedną, jedyną we Wrocławiu koleżankę w moim wieku Martę Kaszubę, którą wkrótce zaczęła „ubierać” moja babcia Stasia - wyrocznia mody na centralny Wrocław i Politechnikę. Ciotka Anka, ojca siostra, była studentką wydziału mechaniki i odlewnictwa, albo jakoś tak.... w każdym razie niezbyt wiele dziewczyn studiowalo odlewnictwo na świecie, a Anka była jedyna na swoim roku. Była piękną młodą kobieta, z długimi warkoczami - cały ówczesny Wrocław znal ja dzięki tym warkoczom. Na głowie obowiązkowo czapka studencka - to była zasada i swego rodzaju szpan, nie każdy mógł być studentem, a tylko ja miałam ciocię Ankę....chodziłam z nią na wiele zajęć, wykładów i słynne zebrania ZMP! Na jednym z tych politycznych mityngów mało nie doprowadziłam do skreślana ciotki z listy studentów / zaczęłam śmiać się głośno w najmniej korzystnym momencie. Oczywiście śmiałam się z żartów Andrzeja, kolegi Anki, podczas gdy z mównicy płynęły „niezwykle ważne dla kraju słowa o planie 6-letnim” Mój wybuch śmiechu tak rozbawił zebranych, ze prowadzący nie mógł zapanować na salą, bowiem trafiłam w tzn. dobry moment, był to śmiech dziecka, który ktos glosnie skomentował „ nawet dzieci smieja się z tego, one to rozumieją , a wy?” dotyczyło to sześciolatki i kłopotów ekonomicznych, których nie miało prawo w ogóle być....Wcześnie zaczęłam, prawda?

Dlaczego o tym pisze?

W dniu imienin pierwsza osobą, która zadzwoniła z życzeniami była właśnie ciotka Anka, siwa 75 latka, szczupła, przystojna wdowa z Gdyni. Potem niespodzianka - moja siostra Ela. Chyba będę umierać, nie dzwoniła do mnie od 6 lat....Cud?

Całe imieniny spędziłam w Kubą, którego moja córka łaskawie zostawiła w domu z powodu kataru, bawiliśmy się świetnie, na koniec dnia Kuba z wdzięczności mnie obsikał. Pierwszy raz i bardzo był zdziwiony, ze tak duzo tego płynu leci po mojej nodze...”oooooooooooooooch!”

Do drugiej w nocy robiłam tlumaczenie okladki plyty Chanajki Klezmer Band i ...cmentarzy żydowskich na Podlasiu. Acha i jeszcze cos „milego” - szefowa Uniwersytetu 3 Wieku podziękowała mi za 7 lat współpracy, komunikując, ze rezygnuje z naszych usług. Jak zwykle trafiła z tymi „życzeniami” w dychę - z wrażenia na chwilę straciłam mowę.